تبليغاتX
ღ*ღ رویای خیس ღ*ღ






درد و دل


آثار بجا يك دختر رویایی


از خط خطی های


دوستان رویایی من


از دیگر قصرهای رویایی من


موضوعات :


آمار وبلاگ :

طراح قالب:


لوگوي دوستان


كد جاوا :



 

                                              دردل تاریک شب

                                              دخترک داغ زتب

                                        روزهای رفته را می کاوید

                                        روزهای رفته با افسوس و اه

                                      گم شدن در گیجی تاریک شب

                                                دوره می کردو

                                                ریز ریز می بارید

                                                  باد،بازهم باد

                                       پنجره ی اتاقش را می کوبید

                                                 ناگهان شعله

                                                 شمع را بلعید

                                          دخترک با چشم خیس      

                           در خواب خود اورا بدید 

                                               وزش موذی باد

                                     غنچه نشکفته و خواب لطیف

                                          رقص جنون امیز باد

                                              اه فریاد،فریاد

                                           دخترک از خواب پرید

                                         می ترسیدو می لرزید

                                                 نومید،نومید

                                             از خود می پرسید

                                                 خدایا!!

                                            چرا خوابم نمیره؟

                                          چرا خوابم نمی ره؟


از خط خطی های: راضیه توی یکی از روزای خدادر: در ساعت:
|+|



غزل دلتنگی

 

 

هر چند که دلتنگ تر از تنگ بلورم

      با کوه غمت سنگ تر از سنگ صبورم


اندوه من انبوه تر از دامن الوند


بشکوه تر از کوه دماوند غرورم


یک عمر پریشانی دل بسته به مویی است


تنها سر مویی ز سر موی تو دورم


ای عشق به شوق تو گذر می کنم از خویش


تو قاف قرار من و من عین عبورم


بگذار به بالای بلند تو ببالم


کز تیره ی نیلوفرم و تشنه ی نورم



از خط خطی های: راضیه توی یکی از روزای خدادر: در ساعت:
|+|



5 وارونه

 

خط مي کشيد روي تمام سؤال ها

تعريف ها؛معادله ها؛احتمال ها

خط زدبه روي شايدواماوهرچه بود

خط زدبه روي قاعده ها ومثال ها

خطي دگر کشيدبه«قانون خويشتن»

قانون لحظه هاوزمان هاوسال ها

ازخودکشيددست وبه خودنيزخط کشيد

يعني به روي دفترخط ها وخال ها

خط ها به هم رسيده ويک جمله ساختند

با عشق ممکن است تمام محال ها


از خط خطی های: راضیه توی یکی از روزای خدادر: در ساعت:
|+|



شعرهای مامانم

اين قسمت رو فقط فقط مخصوص مامانم ساختم...اين مطالب وشعرهايی

 

 هم که ميبينيد ماله مامانمه... يعنی مامانم گفته... اميدوارم خوشتون بياد...

  

   

              

 

بازگشت

تو روزی باز ميگردی،من اين را خوب ميدانم

 

و با اميد آينده،ز عشقت زنده می مانم

 

تو می آيی و در من آرزوی مرگ مي ميرد

 

دنيا در نگاه من دوباره رنگ می گيرد

 

تو ميای و می بينی که بعد از رفتنت ای گل

 

نباشد جای پای دگری اينجا

 

و با ياد رخت ای يار،منم تنهاتر از تنها

 

 

اميد...

 

روز بهار از پی هم ميگذرد،و زمانی برسد

 

که تو از کرده ی خود پشيمان بشوی

 

تو از اين ظلم و جفا کاری خويش

 

سالها سر به گريبان بشوی

 

شايد اين امـــيد است

 

که فراموش کنم،اين همه بی مهری را

 

ليکن افسوس...افسوس...

 

من به پای تو و اين عشق پر از حيله ی تو

 

گوهر عمر خود را دادم

 

اين بهای تلخيست...

 

وفراموشي آن،نيز محال است...محال...

 

 

 

خاطره...

 

هر جا کسی با خاطره ای خرّم نشسته است

 

در خنده هايش پرده،پرده غم نشسته است

 

اندوه هم در دل نماند جاودانه

 

زيرا غم و شادی کـــنار هم نشسته است

 

شادی نپايد،ز آنکه شادی چون چراغی

 

در رهگذر صد ماتم نشسته است

 

هر کجا که ديدم در کنار شادمانی

 

اندوه در جان بيگانه بنی آدم نشسته است

 

 

شمع،گل،پروانه

 

شمع باش و روشنی ببخش و بسوز

 

شام تار ديگران،گردان باش چو روز

 

بال يک پروانه را هرگز نسوز

 

گر که بر عشقی،نداری اعتماد

 

يا که بر ياری،نداری اعتماد

 

تا تو را دامن نگيرد آه و سوز

 

بال يک پروانه را هرگز نسوز شمع،گل،پروانه

 

 

 

پاييز غم انگيز

 

منم تنها،منم تنها

 

صدف دارم به عمق تيره ی دريا

 

به پاييز فراموشی

 

منم خاموش و بی همراه

 

صدف هستم ولي تنها

 

درون تيرگی،بی نام

 

پُرَم از لؤلؤ رخشان

 

ولی از جمع همراهان

 

نباشد با خبر از آن پاييز غم انگيز

 

 

 

خلوت دل

 

عزيزم،دلبری اندازه دارد

 

با ناز افسونگری اندازه دارد

 

چرا با ما که هستی ناز داری؟

 

صفا با ديگری اندازه دارد

 

پشيمان ميشوی کمتر جفا کن

 

خيال مهمتري اندازه دارد

 

بيا و تو کمی،روراست تر باش

 

چنين بازيگری اندازه دارد

 

برو،هرچه که خواهي بی وفا باش

 

وليکن آگاه از خشم خدا باش

 

خدايا:هر عاشقی هست

 

همون خلوت دل سر دلی هست

 

سايه مهــــــــتاب

 

برای اوّلين بار،نامم را ميشنوی،ناشناسم برايت،امّا دردم،درد

 

توست،تجربه ای ندارم،ولی دلم سرشار از ناگفته هاست،سخنانی

 

که حرف دل تو و همه ماست.بدون هيچ ادّعايی فقط به اميد

 

اينکه مرا بپذيری،با ياد تو و با درد تو می سرايم،تا بدانی که تنها

 

نيستی،که همدردی داری هرچند از تو دور و ناشناسه.

 

اين تجربه ميگويم ندارم،در نوشتن است،ليکن درد را با تمامی

 

وجودم ميشناسم و سعی ميکنم،آنچه را که ميدانم هــــــرچند

 

ناچيز...

 

چه شبها که تو،در خواب ناز فرو رفته ای و من مينويسم،با تمام

 

وجود سعی ميکنم تا نقاشی و نوشتن را درد را به دستهايم روانه

 

سازم،آنگاه آن را به قلم منتقل نموده و ثبت نمايم...

 

تا آنچه را که تو هيچگاه در سيمايم نديده ای،در نوشته هايم

 

بخوانی،پس بيا و با نوشتن و خواندن عشق و اميد را در من

 

بپروران...اميد به نوشتن و سرودن را...

 

زيرا که بدون اميد،بدون سايه ی مهتاب،زندگی هيچ است....

 

       

پيوند عشق

 

تو چلچراغ بخت منی

 

بدون تو هيچم

 

تو تکيه گاه قلب منی

 

چو پيچکی با ناز

 

به دور هستی ات ای ياد

 

عاشقانه  ميپيچم

 

تو شمع بخت منی